دانلود جدیدترین آهنگ های ایرانی

اشعار شهریار – عمر ادم

آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن
یا حریفی نشود رام چه خواهد بودن
حاصل از کشمکش زندگی ای دل نامی است
گو نماند ز من این نام چه خواهد بودن
آفتابی بود این عمر ولی بر لب بام
آفتابی به لب بام چه خواهد بودن
نابهنگام زند نوبت صبح شب وصل
من گرفتم که بهنگام چه خواهد بودن
چند کوشی که به فرمان تو باشد ایام
نه تو باشی و نه ایام چه خواهد بودن
گر دلی داری و پابند تعلق خواهی
خوشتر از زلف دلارام چه خواهد بودن
شهریاریم و گدای در آن خواجه که گفت
خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

اشعار شهریار – درس محبت

در بهاران سری از خاک برون آوردن
خنده ای کردن و از باد خزان افسردن
همه این است نصیبی که حیاتش نامی
پس دریغ ای گل رعنا غم دنیا خوردن
مشو از باغ شبابت بشکفتن مغرور
کز پیش آفت پیری بود و پژمردن
فکر آن باش که تو جانی وتن مرکب تو
جان دریغست فدا کردن و تن پروردن
گوتن از عاج کن و پیرهن از مروارید
نه که خواهیش به صندوق لحد بسپردن
گر به مردی نشد از غم دلی آزاد کنی
هم به مردی که گناه است دلی آزردن
صبحدم باش که چون غنچه دلی بگشائی
شیوه تنگ غروبست گلو بفشردن
پیش پای همه افتاده کلید مقصود
چیست دانی دل افتاده به دست آوردن
بار ما شیشه تقوا و سفر دور و دراز
گر سلامت بتوان بار به منزل بردن
ای خوشا توبه و آویختن از خوبی ها
و ز بدیهای خود اظهار ندامت کردن
صفحه کز لوح ضمیر است و نم از چشمه چشم
می توان هر چه سیاهی به دمی بستردن
از دبستان جهان درس محبت آموز
امتحان است بترس از خطر واخوردن
شهریارا به نصیحت دل یاران دریاب
دست بشکسته مگر نیست وبال گردن

اشعار شهریار – خویشتن

خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن
گر گذاردمان فلک حالی به حال خویشتن
ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست
عالمی داریم در کنج ملال خویشتن
سایه دولت همه ارزانی نودولتان
من سری آسوده خواهم زیر بال خویشتن
بر کمال نقص و در نقص کمال خویش بین
گر به نقص دیگران دیدی کمال خویشتن
کاسه گو آب حرامت کن به مخموران سبیل
سفره پنهان می کند نان حلال خویشتن
شمع بزم افروز را از خویشتن سوزی چه باک
او جمال جمع جوید در زوال خویشتن
خاطرم از ماجرای عمر بی حاصل گرفت
پیش بینی کو کز او پرسم مآل خویشتن
آسمان گو از هلال ابرو چه می تابی که ما
رخ نتابیم از مه ابر و هلال خویشتن
همچو عمرم بی وفا بگذشت ما هم سالها
عمر گو برچین بساط ماه و سال خویشتن
شاعران مدحت سرای شهریارانند لیک
شهریار ما غزل خوان غزال خویشتن

اشعار شهریار – یوسف گم گشته

یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسان
تا طربخانه کنی بیت حزن بازرسان
ای خدایی که به یعقوب رساندی یوسف
این زمان یوسف من نیز به من بازرسان
رونقی بی گل خندان به چمن بازنماند
یارب آن نوگل خندان به چمن بازرسان
از غم غربتش آزرده خدایا مپسند
آن سفرکرده ما را به وطن بازرسان
ای صبا گر به پریشانی من بخشائی
تاری از طره آن عهدشکن بازرسان
شهریار این در شهوار به در بار امیر
تا فشاند فلکت عقد پرن بازرسان

اشعار شهریار – تو بمان و دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران
ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران
رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند
هر چه آفاق بجویند کران تا به کران
میروم تا که به صاحبنظری بازرسم
محرم ما نبود دیده کوته نظران
دل چون آینه اهل صفا می شکنند
که ز خود بی خبرند این ز خدا بیخبران
دل من دار که در زلف شکن در شکنت
یادگاریست ز سر حلقه شوریده سران
گل این باغ بجز حسرت و داغم نفزود
لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران
ره بیداد گران بخت من آموخت ترا
ورنه دانم تو کجا و ره بیداد گران
سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاین بود عاقبت کار جهان گذران
شهریارا غم آوارگی و دربدری
شورها در دلم انگیخته چون نوسفران

نبود تو

ﺟﺰ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﻮ ﻋﺎﺩﺕ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﻧﯿﺰ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺣﻔﻈﻢ ﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺕ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﺭﺍ
ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺳﯿﺮ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﮔﻔﺘﯽ ﻣﺒﺎﺩ ﺍﺯ ﺗﻮ ﮐﻼﻣﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﻨﻢ
ﺍﻣﺎ ﺑﺒﺨﺶ ﮔﺎﻩ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺑﺲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﻬﺠﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﻢ ﻃﻌﻨﻪ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﻫﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻮﺳﻤﺖ ﺁﯾﺎ ﺣﻼﻝ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﺷﺮﯾﻌﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ

لب پیمانه

هر که جز پیمانه با من بست پیمانی ، شکست
نیست بی جا گر که می بوسم لب پیمانه را
با وجود عشق از من عقل می خواهند همه
وای بر آنکس که بوسد دست این دیوانه را …

اشعار شهریار – خون سیاوش

هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیم
روز خود با شب غم دست در آغوش کنیم
بلبلانیم که گر لب بگشائیم ای گل
همه آفاق در اوصاف تو مدهوش کنیم
شب هجران چو شود صبح و برآید خورشید
داستان غم دوشنیه فراموش کنیم
هوش اگر آفت عشق تو شود زان لب لعل
عشوه ای صاعقه خرمن آن هوش کنیم
امل دل را نبود تفرقه ای جان بازآ
قصه معرفت این است اگر گوش کنیم
اشک روشنگر چشم است ولیکن نه چنان
که چراغ دل افروخته خاموش کنیم
خون دل ریخته ترک نگهی کو رستم
تا ز توران طلب خون سیاووش کنیم
شهریارا غزل نعز تو قولیست قدیم
سخنی تازه گرت هست بگو گوش کنیم

اشعار شهریار – گل خندان

بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم
سخن از آن گل خندان به سخندان گویم
غزل آموز غزالانم و با نای شبان
غزل خود به غزالان غزلخوان گویم
شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفت
که پریشان کندم گر نه پریشان گویم
آنچه فرزانه به آزادی و زنهار نگفت
من دیوانه به زنجیر و به زندان گویم
گر چه خاکسترم و مصلحتم خاموشی است
آتش افروزم و شرح شب هجران گویم
گله زلف تو با کوکبه شبنم اشک
کو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم
شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظ
که من تشنه هم از چشمه حیوان گویم