دانلود جدیدترین آهنگ های ایرانی

می دانی؟ یک وقت هایی باید
رویِ یک تکه کاغذ بنویسی
تعطیل است و بچسبانی پشتِ شیشه‌یِ افکارت
 باید به خودت استراحت بدهی
دراز بکشی
دست هایت را زیر سرت بگذاری
به آسمان خیره شوی
و بی خیال سوت بزنی
در دلت بخندی به تمام افکاری که
پشت شیشه‌یِ ذهنت صف کشیده اند
آن وقت با خودت بگویی:
بگذار منتظر بمانند.
حسین پناهی

خانه ات زیباست نقش هایت همه سحرانگیز است
پرده هایت همه از جنس حریرخانه اما بی عشق
جای خندیدن نیست جای ماندن هم نیست
باید از کوچه گذشت به خیابان پیوست
و تکاپوی کنان عشق را بر لب جوی
و گذر عمر و خیابان جوئید
عشق بی همهمه در بطن تحرک جاریست
تن تمامیت زیبایی پیراهن نیست
مهربانی با تن، مثل یک جامه بهم نزدیکند
و اگر میخواهیم روزهامان همه با شبهامان طرحی از عاطفه با هم ریزند
گاهگاهی باید به سر سفره دل بنشینیم
قرص نانی بخوریم از سر سفره عشق
گامهامان باید همه فاصله ها را امروز کوتاه کنند
و سر انگشت تفاهم هر روز نقب در نقب دری بگشاید
دری از عشق به باغ گل سرخ و بیندیشیم بر واژه دوستت دارم

بعد از این بگذار قلب بی‌قراری بشكند
گل نمی‌روید، چه غم گر شاخساری بشكند
باید این آیینه را برق نگاهی می‌شكست
پیش از آن ساعت كه از بار غباری بشكند
گر بخواهم گل بروید بعد از این از سینه‌ام
صبر باید كرد تا سنگ مزاری بشكند
شانه‌هایم تاب زلفت را ندارد، پس مخواه
تخته‌سنگی زیر پای آبشاری بشكند
كاروان غنچه‌های سرخ، روزی می‌رسد
قیمت لبهای سرخت روزگاری بشكند

هی فلانی!
دیگر هوای برگرداندنت را ندارم…
هرجا که دلت میخواهد برو…
فقط آرزو میکنم وقتی دوباره هوای من به سرت زد،
آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه چشمانت، باز هم آرام نگیری…
و اما من…
بر نمیگردم که هیچ!
عطر تنم را هم از کوچه های پشت سرم جمع میکنم،
که نتوانی لم دهی روی مبل های راحتی، با خاطراتم قدم بزنی!

وقتی از چشم تو افتادم دل مستم شکست 
عهد و پیمانی که روزی با دلت بستم شکست 
ناگهان دریا ! تو را دیدم حواسم پرت شد 
کوزه ام بی اختیار افتاد از دستم شکست 
در دلم فریاد زد فرهاد و کوهستان شنید 
هی صدا در کوه،هی “من عاشقت هستم”

شکست بعد ِ تو آیینه های شعر سنگم میزنند 
دل به هر آیینه ،هر آیینه ایی بستم شکست 
عشق زانو زد غرور گام هایم خرد شد 
قامتم وقتی به اندوه تو پیوستم شکست
وقتی از چشم تو افتادم نمیدانم چه شد

پیش رویت آنچه را یک عمر نشکستم شکست …

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاد در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچه هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مساله و دوری عشق

و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست

دلم گرفته ای دوست ! هوای گریه با من

گر از قفس گریزم ،کجا روم کجا من؟

نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج…رها رها رها من!

زمن هر انکه او دور چو دل به سینه نزدیک

به من هر انکه نزدیک،از او جدا جدا من…

هر جا چراغی روشنه از ترس تنها بودنه
ای ترس تنهای من اینجا چراغی روشنه
اینجا یکی از حس شب احساس وحشت می کنه
هرروز از فکر سقوط با کوه صحبت می کنه
جایی که من تنها شدم شب قبله گاهه آخره
اینجا تو این قطب سکوت کابوس طولانی تره
من ماه میبینم هنوز این کور سوی روشنه
اینقدر سو سو می زنم شاید یه شب دیدی منو

وفا دار تو بودم تا نفس بود
دریغا همنشینت خار وخس بود
دلم را باز گردان باز گردان
همی جان سوختنت بس بود
درون سینه آهی سرد دارم
دلی پژمرده ،رنگی زرد دارم
ندانم عاشقم مستم چه هستم
همی دانم دلی پر درد دارم
کسی مانند من تنها نمانده
به راه زندگانی وا نمانده
خدا را در صفای کاروان ها
غریبی در بیابان جا نماند
لب خشکم ببین چشم ترم را
بیا از باده پر کن ساغرم را
دلم در تنگنای این قفس مرد
رسید آن دم که بگشایی پرم را

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه فرمایان چرا خود توبه کمترمی‌کنند
گوییا باور نمی‌دارند روز داوری
کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند
یا رب این نودولتان را بر خر خودشاننشان
کاین همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند
ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان
می‌دهند آبی که دل‌ها را توانگر می‌کند
صبحدم از عرش می‌آمد خروشی
عقل گفت قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند