دانلود جدیدترین آهنگ های ایرانی

من که رفتم بنویسید دمش گرم نبود
بنویسید صدا بود ولی نرم نبود
خانه در خاک خدا داشت ، تماشایی بود
بنویسید دو خط مانده به تنهایی بود
بنویسید که با ماه ،کبوتر می چید
از لب زاغچه ها بوسهء باور می چید
بنویسید که با چلچله ها الفت داشت
اهل دل بود وَ با فاصله ها نسبت داشت
دلش از زمزمهء نور عطش می بارید
ریشه در ماه ، ولی روی زمین می جوشید
بنویسید زبان داشت ولی لال نشد
بنویسید که پوسید ولی کال نشد
پُرِ طوفان غزل بود ولی سیل نداشت
بنویسید که دل داشت ولی میل نداشت
پنجه بر پنجرهء روشن فردا می زد
وسعت حوصله اش طعنه به دریا می زد
بنویسید به قانونِ عطش ، آب نداد
و کسی کودک احساسش را تاب نداد
سرد و سرما زده از سمت کویر آمده بود
کودکی بود که در هیاتِ پیر آمده بود
تا صدای دل خود چند تپش فاصله داشت
گاه با فلسفهء عشق کمی مسئله داشت……..

به سان کوه بودم در دامان صحرا
میان دشت ناپیدا و دامانم پـر از لاله
ز سـبـزی و ز آلاله ولی افسوس و صد افسوس
در این عصر پریشانی میان یخبندان بـاورها
میان باد ســــرگردان در این گرداب تنهایی
در این غوغای نامردی دو رنگی ها با دلم کردند
دلم را از کینه آکندند بـهارم را به یغما بــردند
سرم را بر سنگ سائیدند به تاوان گناهی که نکردم
مـرا در آتش انداختندشدم تنها،

شبیه کوه های دور دست…

کجایی مرگ؟ چرا دیگر سراغ از من نمی گیری؟
کجایی مرگ؟ مگـــر از مـن گــریزانی؟
چنان دلشوره دارم من،چنان دلتنگ دیدارم!
که گویی آسمان هم از حضورم شکوه ها دارد!
دل من خواب می خواهد کمـے آرامش مـطلق!
بیا ای مرگ،بیا از غـــــم رهـــایم کن…

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش !
این وزن آواز من است :
عشقی که گرم و شدید است زود می سوزد و خاموش می شود
من سرمای تو را نمی خواهم و نه ضعف یا گستاخی ات را !
عشقی که دیر بپاید ، شتابی ندارد گویی که برای همه ی عمر ، وقت دارد . 

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش !
این وزن آواز من است
اگر مرا بسیار دوست بداری شاید حس تو صادقانه نباشد 
کمتر دوستم بدار تا عشقت ناگهان به پایان نرسد ! 
من به کم هم قانعم و اگر عشق تو اندک ، اما صادقانه باشد من راضی ام

دوستی پایدارتر ، از هرچیزی بالاتر است .
مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش !

غم میون دوتا چشمون قشنگت، لونه كرده
شب رو موهای سیاهت، خونه كرده
دوتا چشمون سیاهت، مث شبهای منه
سیاهی های دو چشمت، مث غمهای منه
وقتی بغض از مژه هام پایین میاد، بارون میشه
سیل غم آبادیمْ، ویرونه كرده
وقتی با من می مونی، تنهاییمْ باد میبره
دو تا چشمام بارون شبونه كرده
بهار از دستای من پر زد و رفت
گل یخ توی دلم جوونه كرده
تو اتاقم دارم از تنهایی آتیش میگیرم
ای شكوفه توی این زمونه كرده
چی بخونم؟ جوونیم رفته، صدام رفته دیگه
گل یخ توی دلم جوونه كرده
چی بخونم؟ جوونیم رفته، صدام رفته دیگه
گل یخ توی دلم جوونه كرده

زندگی کن 
اگر چه دلیلی برای آن نمی بینی… 
شاید 
تو دلیل زندگی دیگری باشی …

قند خون مادر بالاست …
دلش اما همیشه شور میزند برای ما 
اشک های مادر… مروارید شده است در صدف چشمانش
دکترها اسمش را گذاشته اند آب مروارید !
حرف ها دارد چشمان مادر:
گویی زیرنویس فارسی دارد
دستانش را نوازش می کنم 
داستانی دارد دستانش

رفتن
همیشه آنقدرها هم که می گویند بد نیست…
فکرش را بکن ، مثلاً اگر پدر به جنگ نمی رفت
من نمی دانم ، این شعر را
ایران را
مادر را
به فارسی می نوشتم 
یا…

گلی از شاخه اگر می چینیم
برگ برگش نکنیم
و به بادش ندهیم!
لااقل لای کتاب دلمان بگذاریم
و شبی چند از آن
هی بخوانیم و ببوسیم و معطر بشویم
شاید از باغچه ی کوچکِ اندشه مان گل روید…!
“سهراب سپهری”

قلــَمی به دستم می دهند و کاغذی‌
تا از گناهان خود اعتراف‌ نامه‌یی رقم بزنم‌…
و من تنها . . .
از کابوس مداوم گُنجشکی می‌نویسم‌
که به تیرو کمان من‌
در تابستان هفت ساله‌گی‌اَم مُرد.